เหมือนฟ้าที่สวย
ค่อยค่อยเลือนลาง
เหมือนการวิ่งที่
ไม่มีปลายทาง
ก็ไม่รู้เมื่อไหร่
ว่ามันจะไปถึงเส้นชัย
เหมือนโลกใบนี้ ไม่มีฤดู
ตะโกนบอกใคร ก็ไม่รับรู้
และหันมาฟัง
อยากที่จะร้องไห้ดัง ดัง
ยิ่งใจละลาย
และลอยสูงเพียงใด
มันจะทะลวง และหยั่งรากลงไป
ทุกข์เท่าไร
ความสุขใจก็มี เท่านั้น
คงต้องยอมเจ็บ
กับการที่ได้เข้าใจ
เพื่อที่จะตื่น พร้อมความสดใส
ในตอนเช้าวันใหม่
