ยิ้มให้เธออย่างคนเข้าใจได้ดี เมื่อรู้ว่าในวันนี้ ที่เธอจะไป ไม่เลยไม่เป็นไร ก็มีแค่นี้ใช่ไหม เรื่องของเรา นั้นคือที่ฉันพูดไป ส่วนลึกในใจเธอไม่รู้ ร่างกายมันเป็นหิน ที่ไม่สะท้านสะเทือน เหมือนไม่แคร์ แต่ใจโดนทำลาย เป็นผุยเป็นผง เป็นทรายไร้ชิ้นดี กัดฟันฝืนยืนทั้งที่ยืนไม่ไหว ใกล้ล้มแล้วเต็มที ต้องฝืนเท่าที่แรงจะมีน้ำตาผู้ชายมันตกใน แค่ไม่กี่นาทีเดี๋ยวเธอก็ไป ให้ไปก่อนจนไกล จะมองมาเห็น แล้วน้ำตาจะไหล จะยอมให้มันได้ไหล ให้ไหลมา ซ่อนรอยร้าวที่มันแตก ให้ลึกจนมองไม่เห็น (ร่างกายมันเป็นหิน ที่ไม่สะท้าน สะเทือน เหมือนไม่แคร์ แต่ใจโดน ทำลาย เป็นผุย เป็นผง ไม่มีชิ้นดี เมื่อเธอเดินจากไป)
