สองนิ้ว

ที่ผ่านมานั้นให้มันเป็นความสวยงาม

แม้ธรรมชาติให้เราต้องตาย

แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

โชคไม่มาก็ไม่เป็นไร

เพราะเดี๋ยวไม่นานมันก็คงจะมา

อย่าไปนั่งมองความผิดหวัง

เพราะเดี๋ยวไม่นานมันก็หมดเวลา

ปล่อยเรื่องร้ายให้หายไปดั่งคราบน้ำตา

(*)

verse2

ช้ำตั้งมากตั้งมาย

แม้ข้างหลังจะไม่มีใคร

ให้น้ำตาออกมา

เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าไม่เท่าไหร่

แล้วก็แค่เเผลเดี๋ยวมันก็เลือน

อย่างน้อยมันก็ช่วยเตือน

ไม่เป็นไรเดี๋ยวนั่งเป็นเพื่อน

ไม่ต้องกังวลไปนะคุณ...

แม้ธรรมชาติให้เราต้องตาย

แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา

โชคไม่มาก็ไม่เป็นไร

เพราะเดี๋ยวไม่นานมันก็คงจะมา

อย่าไปนั่งมองความผิดหวัง

เพราะเดี๋ยวไม่นานมันก็หมดเวลา

ปล่อยเรื่องร้ายให้หายไปดั่งคราบน้ำตา

(*)

verse3

คงไม่มีวันพอ

ถ้าบางครั้งเราไม่ยอม

เช็ดน้ำตาที่เป็นคราบ

อยู่บนหน้า

แค่เรายอมรับมันให้น้ำตาเป็นอดีต

ให้มันสอนว่าเราผิด

ให้อดีตคอยเป็นตัวรับฟัง

ปัจจุบันเธอต้องเจ็บ

ฉันเข้าใจ...

แต่อย่าก้มกอดเข่านานนัก

เดี๋ยวสักพักเธอก็หาย

อนาคตยังรออยู่

แม้พรุ่งนี้ยืนไม่ไหว

ชูสองนิ้วขึ้นฟ้าแล้วน้ำตามันจะไหล

(*)