พรพิมล ธรรมสาร - สายเกินไป
เมื่อก่อนเธอและฉันเราต่างเป็นเพื่อนกัน
ส่วนตัวเรานั้นเราเข้ากันได้ดี
รู้ใจกันและกันความผูกพันล้นปรี่ เยื่อใยและไมตรี
แต่จู่ๆเราสองต้องจากกันเหินห่าง
ต้องนานๆครั้งจึงเจอะกันสักที
พบเจอกันเมื่อใดเราสุขใจล้นปรี่ พูดคุยกันทั้งวัน
แล้ววันหนึ่งเรามาเจอหน้ากัน
เธอนั้นสิมีคู่ขวัญ เป็นเงาเฝ้าคลอไม่ห่าง
ใจแสนจะปวดร้าว ทนฝืนยิ้มให้กับเขา
กลืนกลบรอยเศร้าหมอง
