หวั่นกลัว เกินจะเอ่ยวาจา
หวั่นใจ กลัว จะมีน้ำตา
รู้ว่าจะต้องบอก แค่เพียงมันยังพูดไม่ออก
เตรียมไว้ ถ้อยคำจะพรรณนา
บอกความในใจ ให้เจ้าได้รู้… ว่า
*พี่ปล่อยให้วัน เวลาล่วงเลย
ไปมากกว่านี้ ไม่ได้อีกแล้วทรามเชย
**ยามเมื่ออัสดง พี่คงต้องเอ่ยวาจา
ว่าดวงใจ ดวงนี้มันรักเจ้าแต่นานมา
หากเราสองมีวาสนา ได้ครองคู่อยู่เคียงชายคา ก็คงดี
ยามเมื่ออัสดง เจ้าจงโปรดฟังความนัย