ที่จริงก็รัก รักเธอตลอดมา
แต่ไม่รู้ทำไม ไม่มีน้ำตาให้เธอเท่าไหร่
ที่เธอบอกลา ก็บ้าแทบขาดใจ
แต่ไม่รั้งเธอไว้ เหมือนไม่เป็นไรอย่างนี้
ก็เจ็บจะตาย แต่ไม่ใช่คนสำออย
ไม่อยากให้ใครต้องคอย มาเวทนาห่วงใย
ก็เจ็บจะตาย แต่ต้องทำเป็นเข้าใจ
ยอมให้เธอนั้นไป ทั้งที่ใจยังรัก (รักเธอเหลือเกิน)
อย่ามาถาม ฉันเป็นอะไรไหม
อย่ามาพูดอะไร ฉันกลัวตัวเองห้ามใจไม่อยู่
คนเราตอนแพ้ ไม่ค่อยจะน่าดู
ไม่อยากให้เธอรู้ ฉันจึงต้องทนเก็บไว้
ก็เจ็บจะตาย แต่ไม่ใช่คนสำออย
ไม่อยากให้ใครต้องคอย มาเวทนาห่วงใย
ก็เจ็บจะตาย แต่ต้องทำเป็นเข้าใจ
ยอมให้เธอนั้นไป ทั้งที่ใจยังรัก (รักเธอเหลือเกิน)
ขอให้รู้ว่าเสียเธอไป ก็เสียใจอยู่แล้ว
