คืนเดือนหงาย มันทำให้อ่อนไหว
คิดถึงคนใจร้าย ที่เคยทิ้งกัน
เงาสะท้อนในตาของฉันไม่ใช่พระจันทร์ แต่เป็นหน้าเธอ
จันทร์สาดแสงจากดวงอาทิตย์ ให้คืนที่มืดมิด ได้มองเห็นทาง
แต่ใจฉันมันยังอ้างว้าง ยังไม่เห็นทาง ที่จะลืม
ยังเก็บเอาไว้ในใจอย่างนี้ แม้ว่าฉันเคยลองเป็นล้านวิธีเพื่อลืมเธอ
ยิ่งฉันคิดถึงเธอมากเท่าไหร่ ยิ่งหวั่นไหว
ยิ่งมองเดือนหงาย เหมือนยิ่งจะตาย ยิ่งดึกน้ำตาก็ยิ่งไหล
คืนเดือนหงาย กำลังจะฆ่าฉันตาย
คนอ่อนไหวมันโดนทำร้ายด้วยแสงจันทร์
