เรือลำหนึ่ง

หากชีวิต เปรียบดังทะเล ฉันคงคล้ายเป็นเรือล่องไป ให้ลมพาพัดไป ไร้ทิศทาง สุดขอบฟ้ากว้างใหญ่ ใครรู้บ้าง สุดท้ายหนทาง จะร้ายหรือดี มีความหวัง ฝั่งอันแสนไกล เห็นเพียงแสงรำไร อ้างว้าง จะมีใครสักคน หรือ ไม่มี หากคืนไหนไร้ดาว เหงาทุกที ชิวิตก็อย่างนี้ อยากมีความหมาย เราคงเป็นดั่ง เรือน้อยลำหนึ่ง ในทะเลแห่งชีวิต กว้างใหญ่ ฟ้า คลื่นลมซัดมา ก็หวั่นไหว ในใจมีแต่จุดหมาย คือฝั่ง มันจะไกลสักเพียงไหน ต้องไป แม้ว่าในหัวใจไม่มีใครเลย ฉันก็คงเป็นแค่เพียง ผงฝุ่นในสายลมไม่มี ไม่มี ความหมายใด ไม่มีใคร มรสุมพัดผ่าน ทานไว้ได้ ชีวิตวันต่อไป ไม่มีใครรู้