ฉันเกิดอยู่เมืองขอนแก่น ดินแดนเสียงแคนดอกคูน
น้ำของน้ำพอง ซี มูล แดนก่อเกื้อกูลกำเนิดเกิดแคน
แล่นแตร แล่นแตร แคนเป่า ปลุกวิญญาณเร้าอารมณ์พรั่งพรู
คิดฮอดทางบ้านบ่ฮู้ พี่น้องเฮาอยู่กันจั้งได๋
ขอให้อยู่ดีมีแฮง และฮักแพงกันเข้าไว้
ยามเมื่อโศกเศร้าเหงาใจ เป่าแคนเติมไฟส่งให้พลัง เป่าแคนเติมไฟส่งให้พลัง
แคนเป็นลำไม้ไผ่ เสียงลำไม้นี้ให้มนต์ขลัง
จำแรงเจรียงเสียงฟัง กังวานดังสำเนียงสกุณา
แล่นแตร แล่นแตร การเวก ปลุกวิญญาณเสกเคลิ้มลอยศรัทธา
หลงชื่นเสียงชมนักหนา ดังฮอดอเมริกาโลกยังมาสนใจ ดังฮอดอเมริกาโลกยังมาสนใจ
เอ้า-ลำ ?เอ้า-ลำ เซิญต้อน ฟ่าวมาฟ้อนกันไว ไว
ม่วนซื่นโฮแซวยามใด บ่มีหยังถึงใจเท่ากับได้ฟังแคน
ว้อท ว้อท ฝรั่งถามว่า ว้อท ว้อท ฝรั่งถามว่า
ยูเป่าอะไร เฮ้ ยูเป่าอะไร
ตอบแคน ตอบแคน กลับไป
อ๋อ แคน อ๋อแคน เข้าใจ
