แค่นิยาย
เคยถามใจ ว่าเหตุใดความรัก
เปรียบเหมือนแสงไฟส่องทาง
บางครา กลับเหมือนไฟเผาใจ
คงเหมือนกัน ดั่งตัวเธอและฉัน
บทแรกรักกันจะตาย บทสุดท้ายคือน้ำตา
ล้มทั้งยืนแทบจะมลาย ทุ่มเททั้งใจ ที่สุดต้องช้ำจนเจียนตาย
เตือนหัวใจให้พอเสียที เรื่องราวที่มีให้มันจบลง
วันสุดท้าย ที่ใจจะจำว่าเคยรักใคร
รักที่ผ่านมา ก็แค่นิยายไม่มีความหมาย
ก็แค่ฝันร้ายทรมาน
ลมหายใจ มันไม่มีความหมาย
หมดไม่เหลือความศรัทธา
ในคำว่ารักที่เข้าใจ มันทรมาน มันทรมาน
ล้มทั้งยืนแทบจะมลาย ทุ่มเททั้งใจ ที่สุดต้องช้ำจนเจียนตาย
เตือนหัวใจให้พอเสียที เรื่องราวที่มีให้มันจบลง
วันสุดท้าย ที่ใจจะจำว่าเคยรักใคร
