พึ่งเข้าใจว่าทุกความสัมพันธ์
จะมีหนึ่งคนในนั้นที่รู้สึกมากกว่าเสมอ
เผลอใช้คำว่าเฮา ทั้งที่เขาบ่เคยคิดจริงจัง
ทุก ๆ อย่าง เรานั้นคิดไปเอง
มาตั้งไกล ไปเกือบสุดทาง
พึ่งสิฮู้ว่าคนข้าง ๆ บ่เคยคิดสิหย่างมานำ
คิดว่าได้ใจ สุดท้าย ก็แค่ได้กัน
ยิ่งนานวันยิ่งเหลือแค่ความเฉยชา
เจ็บเหนือกว่าการจากลา
คือการฮู้ว่าอีกคนบ่เคยฮักกัน
เป็นแค่คนได้กัน ที่บ่ได้ใจ
