อาร์ม อนุพงศ์ - ใกล้เกลือกินด่าง
มองกาลไกลแต่ไม่เคยมองใกล้ตัว
หน้ามืดตามั่วไม่เคยใส่ใจ
คนสำคัญที่เคยอยู่เคียงข้างกาย
มองข้ามเธอไปได้อย่างไร
เธอช่างดีแสนดีกับมองเธอว่าน่ารำคาญ
ไม่จำเป็นไม่ต้องการไม่ต้องเอาอกเอาใจ
ใกล้เกลือกินด่างกว่าจะรู้ตัวก็สายไป
เธอจากไปไม่รำลา
เพิ่งจะรู้สำนึกเพิ่งจะรู้สึก
ข้างในลึกๆมองไม่เห็นคุณค่า
คิดถึงเธอเหลือเกินมันรู้สึกเหว่หว้า
กับมาหาฉันได้ไหม
ฉันผิดไปแล้วอยากจะขอโทษ
ขอเธอได้โปรดจงให้อภัย
ขอให้สัญญาว่าจากนี้ต่อไป
จะกลับตัวเป็นคนใหม่ดูแลหัวใจเธอให้ดี
โธ่..ที่รักหากเธอยังมีใจให้กัน
