ไม่มีใครสนใจและใยดี
ได้แต่เดินหนีไปให้ห่างเธอ
แต่ว่าเธอก็รู้ตัวดี
ว่าเกิดเป็นหนอน
ได้แต่คลานเชื่องช้า
มากลางเปลวแดดที่แผดร้อน
ได้เวลาอิ่มเอม
ก็แค่ไปแทะกินใบหม่อน
ได้เวลาอยากจะนอน
ก็จะนอนอยู่ตรงนั้น
อาจเป็นตัวยึกยือให้คนกลัว
ก็แค่ตัวนิดเดียว ไม่กัดใคร
และเธอคงน้อยใจ
ที่ใครรู้สึกแบบนั้น
แต่เธอคงแอบยิ้ม
เวลาเธอปล่อยเส้นใยฝัน
ใครก็ชอบเก็บไป
ไปซื้อไปขายชอบใจกัน