ฉันลืมตา ตื่นขึ้นมาก็ไม่คุ้นมัน
ไม่มีเสียงใด ช่างเงียบงัน
เหมือนโลกนี้ ไม่มีใครเลย...
ฉันเดินไป อย่างลำพังเดียวดายใจเอย
ก็ไม่เห็นใคร ไม่คุ้นเคย
เมืองนี้ไม่มีผู้คน...
ที่เดิมๆ ที่เราเคยเดินคุยด้วยกัน
มันก็ไม่เป็น อย่างทุกวัน
มันมืดมน เมื่อไม่มีเธอ...
ฉันเข้าใจ กับเหตุการณ์ใดๆเสมอ
แต่เมื่อถึงวัน ที่เสียเธอ
หยดน้ำในตาก็ไหล หยุดไม่ไหว...
