ก็รู้.. เหมือนกระจกกั้นกลาง
คล้ายมีม่านบางบาง
มากั้นเราไว้
อยู่ใกล้ก็เหมือนห่างกัน
ก็รู้ เหมือนว่ายิ่งจะฝัน
ฉันยิ่งเจอทางตัน
เมื่อใครคนนั้น
ได้ชื่อว่าคนข้างกาย
โชคชะตาเล่นกลแกล้งฉันทำไม
ให้มาพบเธอเมื่อสายเกินไป
และเขาไม่ผิด
ไม่มีสิทธิ์ทำเขาเสียใจ
อยากเข้าไปหา
ไม่กล้าจะทำอย่างนั้น
อยากสบตากัน
ฉันจำต้องเมินหน้าไป
อยากบอกกับเธอ บอกกับเธอ
บอกว่ารักมากแค่ไหน..
