เสียแรงที่รักสลักจิต
เธอเป็นคนผิดที่ลืมกันได้
ลืมความรักสิ้นไม่มีเหลือ
ตัดสิ้นแม้เยื่อสายใย
เขามาพรากจากเราไป
ช้ำหัวใจสุดทน
เสียแรงที่หวังตั้งใจไว้
เสกสรรค์เธอให้ไม่มีวันหมด
ให้สูงเทียมเมฆในสรวงบนฟ้า
สุดเทียมเทวาเบื้องบน
ถนอมรักไว้ในกมล
ใยเธอเป็นคนที่เปลี่ยนใจ
อยากลืมเท่าไรลืมไม่ลง
หัวใจพะวงลุ่มหลงจนหมองไหม้
หัวใจกระเจิงดั่งเพลิงที่รุมใจ
ร้าวรานเพียงใดแลัวใครที่เฝ้ารอ
เสียแรงที่หวังตั้งใจไว้
เสกสรรค์เธอให้ไม่มีวันหมด