คำร้อง / ทำนอง : พจน์ สุวรรณพันธ์ เรียบเรียง : สมศักดิ์ พิลารัตน์
ย้อนเห็นว่าอ้ายบ่ปาก สิคิดตีจากยามใด๋กะได้ บ่เคยแคร์หัวใจ หรือเป็นของตายในสายตาน้อง
คบไว้เป็นไม้กันหมา ซั่นบ้อน้องหล่าหรือตัวสำรอง แห่งหลูโตนชาติเจ้าของ ยามใด๋แอบมองน้องกับเขาชิดใกล้
ทุกครั้งที่มีน้ำตา อ้ายกะฟ้าวมาปลอบโยนบ่ห่าง คราบน้ำตาเริ่มจาง ทิ่มอ้ายตกส่าง เจ้าซ่างเฮ็ดได้
ความดีอ้ายมีบ่พอ หรือว่าความหล่อยังบ่โดนใจ ผู้บ่าวบ้าน บ้านจั่งอ้าย มีสิทธิ์เป็นได้แค่หมาใต้ตะล่าง
*อยากถามดัง ดัง เจ้าเอาอีหยังน้อเฮ็ดหัวใจ ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้าย มีเอาไว้หน้าที่เฮ็ดหยัง
เฮ็ดดีกับเจ้าแป๋ตาย ไม่มีความหมายอะไรสักอย่าง เศษฮักหัก หัก พัง พัง ชาตินี้อ้ายยังเขี่ยหาบ่เจอ
ย้อนเห็นว่าอ้ายบ่ปาก สิคิดตีจากยามใด๋กะได้ อ้ายสิขอลาไกล และอวยพรให้เจ้าโชคดีเด้อ
ย่านไปถืกใจของเน่า หลงฮักผัวเขาระวังนะเธอ ผู้ชายโง่ โง่ เซ่อ เซ่อ ยังห่วงเสมอย่านเจ้าเสียเส้น
(ซ้ำ*)
