แคน

ฉันเกิดอยู่เมืองขอนแก่น ดินแดนเสียงแคนดอกคูน

น้ำของน้ำพอง ซี มูล แดนก่อเกื้อกูลกำเนิดเกิดแคน

แล่นแตร แล่นแตร แคนเป่า ปลุกวิญญาณเร้าอารมณ์พรั่งพรู

คิดฮอดทางบ้านบ่ฮู้ พี่น้องเฮาอยู่กันจั้งได๋

ขอให้อยู่ดีมีแฮง และฮักแพงกันเข้าไว้

ยามเมื่อโศกเศร้าเหงาใจ เป่าแคนเติมไฟส่งให้พลัง เป่าแคนเติมไฟส่งให้พลัง

แคนเป็นลำไม้ไผ่ เสียงลำไม้นี้ให้มนต์ขลัง

จำแรงเจรียงเสียงฟัง กังวานดังสำเนียงสกุณา

แล่นแตร แล่นแตร การเวก ปลุกวิญญาณเสกเคลิ้มลอยศรัทธา

หลงชื่นเสียงชมนักหนา ดังฮอดอเมริกาโลกยังมาสนใจ ดังฮอดอเมริกาโลกยังมาสนใจ

เอ้า-ลำ ?เอ้า-ลำ เซิญต้อน ฟ่าวมาฟ้อนกันไว ไว

ม่วนซื่นโฮแซวยามใด บ่มีหยังถึงใจเท่ากับได้ฟังแคน

ว้อท ว้อท ฝรั่งถามว่า ว้อท ว้อท ฝรั่งถามว่า

ยูเป่าอะไร เฮ้ ยูเป่าอะไร

ตอบแคน ตอบแคน กลับไป

อ๋อ แคน อ๋อแคน เข้าใจ