เพราะฝนนั้นทำใจช้ำเปียกปอน
เธอจึงซ่อนตัวไม่เปิดรับใคร
ถึงแม้เมฆดำค่อยค่อยจางไป
เธอยังขังใจ
อยู่ในมุมที่เงียบงัน
เธอไม่รับไม่รู้
ใจเธอช่างเงียบงัน
ฉันมาเคาะประตู
อยากจะบอกเธอ
ให้ลืมมันซะกับคนเมื่อวาน
อย่าจำอย่าฝันให้ใจอ่อนล้า
ส่วนคนพรุ่งนี้ที่จะเข้ามา
จะพาให้เธอได้เดินหน้าไป
เมื่อ..เขาแค่คนเมื่อวาน
ก็คนอย่างนั้นไม่ต้องใส่ใจ
ส่วนคนพรุ่งนี้
จะคอยห่วงใย
จะพาให้เธอ