ฉันเคยเข้าใจว่าเธอน่ะเป็นทุกอย่าง
เมื่อมาวันหนึ่งเธอแยกทาง
จึงไม่เหลืออะไร
ไม่มีอะไรที่ดีอีกแล้ว
ก็คงเหมือนโลกแตกไป
ไม่มีวัน ไม่มีวัน เป็นอย่างเคย
ไม่รู้ว่าจมอารมณ์อยู่นานเท่าไหร่
แต่ได้ยินเสียงนกไกลไกล
ยังเป็นเสียงเดิมเลย
และดวงตะวัน
ก็ยังส่องแสง
อยู่บนยอดไม้อย่างเคย
ก็เลยได้เห็น
ก็เลยได้รู้
ได้ลอง คิดใหม่
นี่โลกใบเดิม
มันก็ยังหมุน อย่างเดิม
ตามที่เคยเห็น