เจ้าผู้งามเกษแก้วก้านกองบัวบาน
งามดั่งดวงอีเกิ้งเดือนเพ็ญสิบห้าค่ำ
บุรุษผู้ใดได้พานพบจําต้องใจไหวสั่นเพ้อหา
งามดั่งดอกไม้ป่าที่คลายกลิ่นเกสร
หอมละมุนอยู่ในดังจนเกิดเป็นภาพหลอน
ในโลกจินตนาการมีเจ้ามาแทรกซ้อน
ละเมอเพ้อฝัน...
(ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน ฉันฝันถึงเธอทุกคืน)
เพ้อฝัน เพ้อหา ลาลา
หลงมักเจ้าเบิดใจปานถืกเฮ็ดของใส่
คลำเบิ่งในหัวใจ เจ้าของนี้ผัดสั่นคลอน