นั่งอยู่ริมถนน ปราศจากผู้คน
ตกอยู่ในภวังค์ที่หลงที่ลืมว่าคือเรื่องจริงไม่ใช่นิยาย
ดวงดาวระบายท้องฟ้า ในดวงตาเธอมากล้น
อีกไม่นานประกายของเธอเเม้รั้งเท่าไหร่ก็คงต้องผ่านพ้นไป
ไม่พร้อมจากเธอไป รู้อยู่เเก่ใจ
สายตาช่างอ่อนหวานเเม้ว่ายังมี
หลายอย่างที่เธอคล้ายอยากบอกกัน
เเต่ถ้าฉันขอร้องเเค่เรื่องเดียวได้ไหม
เก็บคําๆนั้นไว้
โปรดเธออย่าเพิ่งใช้
