เธอคือนางในนิยาย...คือดวงดาวพร่างพราย...คือจินตนาการอันกว้างไกล
เธอคือความจริงที่เจอ...คือความงามเลิศเลอ...คือแรงบันดาลในหัวใจ
แต่มองดูแล้วเธออยู่ไกลแสนไกลห่าง...ดูแล้วทุกอย่างมันสูงเกินไป
ดังฟ้าที่กว้างและสูงจนเกินกว่าจะเข้าใจ...ไม่อาจจะหยั่งรู้
*เราคือคนบนพื้นดิน...ยังคงยืนบนพื้นดิน...ความจริงเราคงลืมคิดไป
ดวงดาวดูงามเหลือเกิน...มองไปในใจเพลิดเพลิน...คงเป็นความงามที่ไกล
**เมื่อมองดูแล้วเธออยู่ไกลแสนไกลห่าง...ดูแล้วทุกอย่างมันสูงเกินไป
ดังฟ้าที่กว้างและสูงจนเกินกว่าจะเข้าใจ...ไม่อาจจะหยั่งรู้