ดาวลืมดิน

จากดินท้องนา จากป่าดงดอน ฉันคอน ฉันหิ้ว ผ้าขี้ริ้ว ที่ไม่มีค่า ฝ่าฟันขวากหนาม ด้วยความเหนื่อยยาก มาจากท้องนา ส่งเธอขึ้นท้องฟ้าเป็นดารากรุง คนท้องนา หน้าตามอมแมม ฉันมาแต้มแต่ง จากความแห้งแล้ว มาเป็นดาวรุ่ง อุตส่าห์ถนอม และยอมเททุ่ม ทั้งอุ้มทั้งจูง จนเป็นดาวกรุง ลอยรุ่งสู่ฟ้า * พอได้เป็นด่าวชื่อเด่น ทั้งเบนซ์ บีเอ็ม วอลโว่ แหวนเพขรเม็ดโตก็เข้ามาหา แล้วเขาทิ้งเราไป โดยไม่บอกลา และไม่เคยมาหายหน้าแรมปี จากดินท้องนา จนมาได้ดี ฉันมีแต่ให้ แต่พอสดใสลืมเราเสียนี่ ช่างเถอะเมื่อคิด จะเป็นผู้ให้ แม้นช้ำใจฟรี ขอให้ไปดี เถิดดาวลืมดิน ซ้ำ *