รัตติกาลแห่งความเหงา

ในค่ำคืนมืดมิด มีดวงดาวมากมาย

ส่องแสงประกายทั่วนภา

สายลมโชยกอดใจ ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนา

กี่ค่ำคืนผ่านมา มันเหงาอุรา เหลือเกิน

เดินผ่านกาลเวลา ใจนำพาให้เจอ

ความเงียบเหงาไม่มีใครเข้าใจ

โลกหมุนให้ใครหลายคน ค้นพบส่วนที่หายไป

แต่กับฉันทำไมหายใจทีไรมีแค่เหงา

ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไร จวบฟ้าสางเดือนหงายจะกอดตัวเองให้คลายเหงา

มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา

พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ