สุดคลองบางกอก น้อย
พายเรือตามหาบัวลอย
จนเหงื่อพี่ย้อย โทรมกาย
ปากพี่ตะโกนกู่
ถึงยอดชู้ เพื่อนร่วมกาย
ไม่รู้ว่าเจ้าจมหาย
ลอยไปแห่งใดเล่า หนา
ใจพี่แทบขาด แล้ว
มือคง ยังจ้ำยังแจว
ตามหานางแก้ว ดวงตา
ศพน้องเจ้าลอยล่อง
อยู่ใต้ท้อง สุธารา
หรือว่าลอยออก นอกเจ้าพระยา
จึงค้นหาไม่ พบศพบัวลอย
โถ เจ้าว่ายน้ำไม่เป็น
ยังลง ว่ายเล่น
เพียงเห็น ชื่นเย็นนิดหน่อย
น้ำเชี่ยวยิ่งเหลือ
