คนมาจากดิน
บ่เคยลืมกลิ่นความจน
ถึงฟ้าบันดล
ให้เดินพ้นความเข็ญใจ
กี่ปีที่เราจากเงาบ้านนา
สู่ฟ้าเมืองไกล
เสื้อร้อยเก้าเก้า กระเป๋าหนึ่งใบ
กับวุฒิ ม.ปลายยังจำได้ดี
ถึงในวันนี้สิ่งที่มีพออยู่สบาย
แรงที่เทไปส่งผลให้ยิ้มได้อีกที
แต่งตัวได้บ้าง
เดินห้างได้หน่อยเงินค้างบัญชี
ส่งทางบ้านส่งน้องเรียนดี
แต่กลิ่นธุลีดินยังติดใจ
ความสุขสบาย
บ่อาจละลายภาพในความจำ
ข้าวเหนียวส้มตำ
เป็นแขกประจำกับข้าวยามบ่าย
