ฤดูฝนบนใบหน้า

คำร้อง / ทำนอง : จักกฤช เกียรติธำรงกุล เรียบเรียง : สิทธิพร สิงห์ไทยสงค์

ฟ้าที่เคยสวยงาม แดดที่ทำให้อุ่นเหลือเกิน มันเหมือนชีวิตก้าวเดิน อยู่ในฤดูสดใส

แล้วเมื่อคนแสนดี ในวันนี้เป็นคนแสนไกล ฤดูอบอุ่นของใจ ก็กลับกลายเป็นความมืดมัว

*เพราะเธอมาทิ้งกัน แต่ละวันจึงมืดสลัว เมฆดำของความหวาดกลัว ปกคลุมเอาไว้

**เธอทำให้ฉันร้องไห้ เหมือนใจจะขาดแล้วเธอ ความเข้มแข็งไม่เหลือ ไม่เจอไม่รู้อยู่ไหน

เปียกปอนไปกับฝนตา ที่ไหลที่รินลงมาจากฟ้าใจ ไม่เพียงแค่พาความรักไป แต่เธอทิ้งฤดูฝนไว้บนใบหน้ากัน

มีแต่คืนสีเทา อยู่กับเช้าที่ทรมาน นั่งคุยกับความร้าวราน ไม่เคยมีความหวังใด

รอให้ลมฝนซา ก็ไม่รู้ว่านานเท่าไร น้ำตาจะยอมแห้งไป จากดวงใจที่ยังมืดมัว

(ซ้ำ */**/**)

อีกไม่ช้าน้ำตาเหล่านั้น มันคงท่วมใจ