คิดฮอดทางเข้าบ้าน
เมื่อวันนั้นข้างศาลาน้อย
น้องมาเป็นเพื่อนยืนคอย
รถโดยสารเข้าตัวอำเภอ
เป็นวันที่เฮาต้องไกล
บ่ฮู้วันไหนสิได้หวนมาเจอ
น้องโบกมือวอยวอยคอยเหม่อ
ตาอ้ายเลยเผลอให้น้ำไหลผ่าน
คืนนี้ที่เมืองกรุงเทพ
ใจอ้ายบาดเจ็บจากคำเจ้านาย
ขยันแทบล้มแทบตาย
ยังจมให้ว่าเฮาอู้งาน
ใจท้อเลยคิดฮอดสาว
พ่อแม่แก่เฒ่าผู้อยู่เฮือนชาน
คึดฮอดครูบาอาจารย์
ที่เคยสอนสั่งให้เป็นคนดี
คำสู่ขวัญวันเก่า
ก้องในใจเหงายังคงจำได้