อ้ายเหงา
เหมือนข้าวขาดฝนต้นเหี่ยว
คึดฮอดคนชื่อบัวเขียว
หนึ่งเดียวในห้องดวงใจบัดนี้..
เจ้าหนีอ้ายลาลับไกล
เหมือนดาวดับกลางดวงใจ
ต่อไปอ้ายคงสิ้นทาง
เฝ้าหวัง
ฮักนางแอบหวังมานาน
ถึงเจ้า บ่ เคยสงสาร
เนิ่นนายอ้ายคอย บ่ จาง
เจ็บช้ำ..กี่หนก็ทนฮักนาง
จนมองว่าพอมีทางสวรรค์
ก็พรากนางไป
เหมือนโลกสลาย
หัวใจของอ้ายแห้งเหี่ยว
รันทดโดดเดี่ยว
ขาดบัวเขียวอ้ายหมดความหมาย
