ช้ำใจเสียบ้าง ก็ดีเหมือนกัน
ที่ตัวเรานั้น
มันไม่จำ ไม่จำไม่จำ
อยากไปรักเขา
ทั้งที่เรานั้น มันต้อยต่ำ
เป็นชาวนาหน้าตากร้านดำ
จึงช้ำไม่มีความหมาย
เขาเรียงเคียงคู่ สู่การวิวาห์
หมดแรงไขว่คว้า
เอาเขามา แนบใจแนบกาย
ผู้หญิงสวยๆ
คนร่ำรวยเขา มาก้าวก่าย
คนจนๆดิ้นรนให้ตาย
อย่าหมายว่า จะมีหวัง
ยืนมอง เรือนหอ
เขาอยู่ภายใน
พอเขาดับไฟ หัวใจแทบคลั่ง
ให้หวิว อุรา น้ำตารินหลั่ง
