เบิ่งตะเว็นแดง
ยามมื้อแลงแล้วคึดฮอดบ้าน
กลับมาจากทำงาน
นั่งฝันส่งใจไปหา
ความจนขับไล่
ตัดใจหนีไกลบ้านมา
จากพ่อแม่
ชราอยู่เมืองฟ้าสู้งาน
อยู่เพียงลำพัง
ทุกก้าวย่างเหงาแทบร้องไห้
ตะเว็นใกล้ เลือนหาย
ยิ่งทำให้ทรมาน
ความหลังคอยเตือน
บ่เลือนแม้สิเนิ่นนาน
อยากกลับไปร่วมฝัน
นับวันคอยถ้าด้วยใจ
ป่านนี้พ่อกับพี่คงกลับจากนา
แม่คงเตรียมข้าวปลา
ต้มแกงคอยถ้าเอาไว้
