คำร้อง / ทำนอง : สุทธิพงษ์ วัฒนจัง
เรียบเรียง : พีระศักดิ์ ทัศนวรานนท์
รักที่ถูกพรากไป กลายกลับมาเป็นแค้น สิ่งที่หายไป ต้องมีสิ่งมาทดแทน แค้นจึงกลายเป็นบ่วงรัก
ร้อยเกี่ยวเราด้วยกัน พันผูกเป็นชนัก บ่วงรักยิ่งร้อย ร่องรอยยิ่งลึกหนัก รักฤาเล่ห์เสน่หา
*ใจที่ไม่เคยรัก ยิ่งนานก็กลับยิ่งแค้น เพียงแค่รอเวลา รอจนวันสุดท้าย ที่รักบังตา ถูกบ่วงเสน่หาทำลาย
รักสักวันย่อมจาง แค้นก็ยังสลาย สิ่งที่ยั่งยืน ใครก็ฝืนไม่ได้ ต้องเป็นไปตามบ่วงกรรม
(ซ้ำ *)
