ในค่ำคืนมืดมิด มีดวงดาวมากมาย
ส่องแสงประกายทั่วนภา
สายลมโชยกอดใจ ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนา
กี่ค่ำคืนผ่านมา มันเหงาอุรา เหลือเกิน
เดินผ่านกาลเวลา ใจนำพาให้เจอ
ความเงียบเหงาไม่มีใครเข้าใจ
โลกหมุนให้ใครหลายคน ค้นพบส่วนที่หายไป
แต่กับฉันทำไมหายใจทีไรมีแค่เหงา
ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไร จวบฟ้าสางเดือนหงายจะกอดตัวเองให้คลายเหงา
มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา
พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ
