เฮือนกะฮ้างฮ้าง
ใต้ตะล่างยังเป็นขี้ดิน
คือหม่องอยู่กิน
ของคนติดดินคืออ้าย
บ้านไม้สองซั้น
แต่เฮ็ดบ่แล้วจั๊กเถื่อเหลือใจ
ฝาบ้านแอ้มตองเอาไว้
สาวใด๋น้อสิมามอง
ขนคิงลุกหย่าว
ยามใดที่สาวเดินผ่าน
หลบเข้าในบ้าน
จอบเบิ่งทางรูใบตอง
หน้าต่างสีเศร้า
เอาสาดเก่าเก่าปิดกั้นแดดส่อง
ยามลมพัดต้อง
ใบตองมันดังวี้หวี่
เฮ็ดเฮือนบ่แล้ว
อ้ายเลยต้องเทียวเฮ็ดใจ
คึดมักสาวใด๋
